Czym są zaburzenia osobowości?
- Osobowość to zbiór zachowań, wzorców
myślowych i uczuciowych, który określa, kim jesteśmy.
- Osobowość większości ludzi pozwala im
względnie spokojnie żyć w zgodzie z innymi, ale w przypadkach osób
cierpiących na zaburzenia osobowości niektóre elementy ich
usposobienia sprawiają, że trudno im żyć w zgodzie ze sobą i innymi
ludźmi. Nie potrafią również uczyć się na błędach, aby zmienić
niepożądane aspekty swojej osobowości.
- n O występowaniu zaburzenia osobowości
mówi się wtedy, gdy poniżej wymienione zachowania sprawiają
trudności:
- Nawiązywanie i utrzymanie
związków partnerskich
- Życie w zgodzie z innymi ludźmi w
pracy, rodzinie i na gruncie towarzyskim
- Wystrzeganie się tarapatów
- Utrzymanie kontroli nad uczuciami
i zachowaniami
- Jednocześnie dręczy nas smutek i zauważamy,
że denerwujemy, lub ranimy innych.
Jak częste są zaburzenia osobowości?
Mniej więcej co dziesiąta osoba ma zaburzenia
osobowości, które zwykle dzieli się na trzy następujące grupy:
Typ A,
‘podejrzliwy’:
Charakteryzuje się podejrzliwością wobec
innych, postrzeganie wrogości wobec siebie u innych osób. Występuje
wrażliwość na odrzucenie i niezdolność wybaczania urazy.
Cechuje się brakiem silnych emocji,
przedkładaniem własnego towarzystwa nad inne i niechęcią do
kontaktu z ludźmi. Osoby cierpiące na to zaburzenie zwykle żyją w
świecie marzeń i fantazji.
Ludzie z osobowością schizotypową miewają
dziwaczne pomysły i trudności w formułowaniu myśli. Postrzegani są
jako ekscentrycy. Czasem występują u nich dziwne doznania słuchowe
lub wzrokowe.
Typ B,
‘emocjonalno-impulsywny’:
W tego typu osobowości występuje brak
poszanowania dla uczuć innych, łatwość popadania w irytację,
wdawanie się w bójki i działalność kryminalną, trudności w
nawiązywaniu bliskich stosunków. Ludzie z tym zaburzeniem często
działają impulsywnie, nie mają poczucia winy i nie potrafią uczyć
się na błędach.
- Osobowość emocjonalnie chwiejna, lub
z pogranicza
Występuje działanie impulsywne, trudności z
kontrolowaniem emocji, poczucie pustki. Osoby z tym zaburzeniem
mają niskie mniemanie o sobie i często uciekają się do
samookaleczenia. Szybko nawiązują stosunki z innymi, ale równie
szybko je tracą. Często występuje paranoja lub depresja, jak
również omamy słuchowe w chwilach stresu.
Tego typu osobowość cechuje się nadmiernym
dramatyzowaniem zdarzeń i egocentryzmem. Występują silne emocje,
które się szybko zmieniają. Wygląd osobisty i pragnienie emocji są
bardzo ważne.
Silne poczucie własnej ważności, marzenia o
sukcesie, władzy i pozycji. Silne pragnienie bycia w centrum uwagi,
wykorzystywanie innych, domaganie się przysług, których się nie
odwzajemnia.
Typ C,
‘obawowo-lękowy’:
- Osobowość obsesyjno-kompulsywna
(zwana również anankastyczną)
Ludzie z tym zaburzeniem są zwykle
perfekcjonistami, martwią się o każdy szczegół i są raczej sztywni.
Są też zazwyczaj ostrożni i podejmowanie decyzji sprawia im często
trudności. Cechują się wysokim poziomem zasad moralnych, sztywnym
osądzaniem innych, często też martwią się, że zrobią coś nie tak.
Są wrażliwi na krytycyzm i podatni na obsesyjne myśli i
zachowania.
- Osobowość unikowa (zwana również
lękowo-unikowa)
Występują lęki, napięcia, nadmierne
zamartwianie się, niepewność i poczucie niższości. Pragnienie bycia
lubianym i akceptowanym, wrażliwość na krytycyzm.
Ludzie z tego typu osobowością polegają na
innych w podejmowaniu decyzji i zwykle robią to, co im się każe. Z
trudnością radzą sobie z codziennymi obowiązkami, czują się
bezradni i niekompetentni i mają poczucie opuszczenia przez
innych.
Pomoc specjalistyczna
Poradnictwo i psychoterapia dynamiczna,
terapia poznawcza, terapia poznawczo-analityczna, dialektyczna
terapia behawioralna.
- Społeczność
terapeutyczna
Społeczność terapeutyczna to ośrodki, które
oferują leczenie, albo na zasadzie wizyt ambulatoryjnych, albo w
ramach pobytu przez kilka tygodni, lub miesięcy. Terapia odbywa się
przeważnie w grupach, dzięki czemu pacjenci uczą się obcowania z
innymi. W odróżnieniu od życia ‘na zewnątrz’, wszelkie sytuacje
krytyczne występują w bezpiecznym środowisku, co pozwala zarówno
terapeutom jak i pacjentom wspólnie rozwiązywać problemy i wyciągać
z nich wnioski.
- Leki
- Środki przeciwpsychotyczne
łagodzą podejrzliwość u ludzi z zaburzeniami osobowości z grupy A
(paranoiczna, schizoidalna, schizotypowa). Mogą również pomóc w
przypadkach zaburzeń z pogranicza, zwłaszcza jeśli występują omamy
słuchowe, lub paranoja.
- Środki przeciwdepresyjne są
pomocne w leczeniu problemów uczuciowych i nastrojowych u ludzi z
zaburzeniami osobowości z grupy B. Niektóre inhibitory wychwytu
zwrotnego serotoniny mogą również łagodzić niepokój występujący u
osób z zaburzeniami osobowości z grupy C.
- Leki normotymiczne, takie jak
lit, karbamazepina i sodium valproate mogą również ograniczyć
impulsywność i agresję.
Jakie skutki przynosi leczenie?
Dowody skuteczności są mało przekonujące ze
względu na kompleksowość leczenia, co utrudnia jednoznaczne
rozpoznanie skutecznego elementu leczenia. Ponadto, badania
kliniczne obejmują nieliczne grupy pacjentów, trwają zbyt krótko, a
metody badawcze określające poprawę stanu pacjenta są mało
rzetelne.
Którą metodę wybrać?
Wybór najbardziej odpowiedniej metody określa
sam pacjent, jak również występujące u niego zaburzenie i
dostępność wybranej metody w danej części kraju.
|
Niniejsza ulotka podaje tylko podstawowe fakty
i jest skróconą wersją naszej głównej ulotki, która jest dostępna
tu www.rcpsych.ac.uk
Ulotka ta powstała dzięki szczodrości
instytucji charytatywnej St Andrew’s w Northampton
i jej Komitetu ds. Dystrybucji Funduszy
Charytatywnych (Charitable Monies Allocation Committee).
© Czerwiec 2009 Royal College of
Psychiatrists
Ulotkę tę można ściągać, ustawiać do niej
linki, drukować i rozpowszechniać bezpłatnie. Wszelkie zmiany
i publikowanie na innych stronach internetowych
zabronione.
Numer rejestracji organizacji charytatywnej
(Anglia i Walia) 228636; Szkocja SC038369.
|
|
Uprzejmie informujemy, że Royal College of Psychiatrists nie udziela porad w indywidualnych przypadkach. Na stronie FAQ (często zadawane pytania) znajdziesz odpowiedź, gdzie i w jaki sposób należy ubiegać się o pomoc.
Powiedz nam co myślisz o tej ulotce!
Prosimy odpowiedzieć na poniższe pytania, a następnie kliknąć ‘wyślij’. Odpowiedzi można również wysłać mailem na adres
dhart@rcpsych.ac.uk
W każdym rzędzie należy zaznaczyć odpowiedź, która najlepiej określa Twoje odczucia na temat określenia w kolumnie po lewej stronie.
Twoje odpowiedzi pomogą nam ocenić użyteczność naszej ulotki – postaraj się odpowiedzieć na każde pytanie.
Przeczytałeś tę ulotkę ponieważ (wybierz nie więcej niż dwie kategorie):
Twoja grupa wiekowa (prosimy odpowiednio zaznaczyć)